پزشکی فانتزی؛ درمان جادویی داستان

فانتزی، چه حماسی، چه والا(High-fantasy) یا شمشیر و جادو(Sword-and-Sorcery)، اگر شخصیت‌هایش به اندازه ما در دنیای واقعی، در برابر مرگ و ناتوانی آسیب‌پذیر باشند، چندان هیجان‌انگیز نخواهد بود. در واقعیت، برای بی‌فایده شدن فردی در جنگ یا ماجراجویی، به چیزی بسیار کمتر از یک پای شکسته یا تاندون بریده نیاز است. حالا تصور کنید یک اسپاسم کمر هنگامی که قهرمان برای برداشتن شمشیر خم می‌شود رخ‌دهد. یا جادوگری را مجسم کنید که با یک میگرن شدید، سعی در اجرا کردن طلسم دارد.

البته که هیچ نویسنده‌ای نمی‌آید قدرتمندترین جنگجویانش را در چنین شرایطی گرفتار کند، ولی باید به خاطر بسپاریم که اگر شخصیت‌های اصلی مدام « زخم‌های سطحی» را نادیده ‌بگیرند و همچنان پیش بروند، برای خواننده دشوارتر خواهد بود که ناباوری را کنار بگذارد. اگر شخصیت به‌طور معجزه‌آسا و با هیچ‌گونه کمک یا دلیل قابل‌باور و منطقی، از هر آسیبی جان سالم به‌درببرد، دیر یا زود شک و تردید خواننده را برمی‌انگیزد. اما شما باید قهرمان‌هایتان را در طی ماجراجویی‌هایشان زنده و سالم نگه‌دارید، دست‌کم تا پایان داستان. پس چه باید کرد؟

این جاست که درمانگران(Healers) و افراد روحانی(Priests) مشکل را حل می‌کنند. نزدیک‌ترین کلیسا، صومعه یا مرد مقدس دوره‌گرد را پیدا کنید یا شخصیتی که بتواند طلسم‌های درمانی اجرا کند را با قهرمان داستانتان همراه کنید و آن وقت همه چیز روبه‌راه می‌شود. پای شکسته؟ یک دعای خوب آن را مثل روز اولش خواهد کرد. بریدگی‌ها و زخم‌های بی‌شمار؟ یک معجون برای آن هست. مسمومیت؟ برای آن هم یک معجون وجود دارد.

این موضوع برای گروه‌های ماجراجویی به خوبی عمل می‌کند، اما در مقیاس جهان‌سازی چندان کارآمد نیست. درمان جادویی و معجون‌هایی که بلافاصله اثر می‌گذارند برای همه در دسترس نیستند، و یک جهان‌ساز نباید تنها به این گونه از درمان اکتفا کند. در ادامه چند دلیل آورده شده است. البته شما می‌توانید در جهان خود استثنا قایل شوید. اما فراموش نکنید برای هر چیزی که غیرمنطقی به‌نظر می‌رسد، باید دلیل منطقی وجود داشته باشد.

روحانیون و شفادهندگان فراوان نیستند. 

همه انسان‌ها ندای الهی را دریافت نمی‌کنند و حتی تعداد کمتری از آن‌ها موهبت استفاده از جادو به نام خدای خود را دارند؛ و در یک جهان فانتزی، بسیاری از آن‌ها مشغول ماجراجویی، نبرد یا انجام نوعی ماموریت هستند. اگر چند خدا نیز در جهان شما حاضر باشند، بیماران حتی ممکن است از درمان شدن توسط روحانی یا شفادهنده‌ای خاص، خودداری کنند.

درمان جادویی هزینه زیادی دارد.

یک شفادهنده می‌تواند به شهری برود و روی تمام بیماران آن‌جا دست بگذارد، بیماری را درمان کند یا بیماری‌ها را به‌طور کلی از بین ببرد، اما آیا این عمل برای شخصیت امکان‌پذیر است؟ در معنای نقش‌آفرینی، این کار شاید به درمانگر کمک کند که تجربه بیشتری به ‌دست آورد؛ اما انرژی و منابعی را مصرف می‌کند که احتمالا برای نبرد بزرگ پیش رو ضروری‌تر هستند. شفادهنده باید بخشنده و دلسوز باشد، اما این‌که کشیش شما بعد از چند روز سفر در مهمانخانه‌ای، به شخصیت بگوید: « بعد از شام می‌روم کمی قدم بزنم و به چند بیمار کمک کنم» ، چندان منطقی نیست اگر هیچ نقشی در پیشبرد داستان نداشته باشد.

طلسم‌های درمانی و معجون‌ها، فقط کمک‌های اولیه هستند.

درمان جادویی برای یک ماجراجویی موفق، ضروری است؛ چون یک راه سریع برای بازگرداندن سلامتی و توانایی به یک ماجراجو است تا بتواند کارش را تمام کند؛ و اگر یک قهرمان تصادفا آسیب بسیاری ببیند و بمیرد، داستان نابود می‌شود، مگر آن‌که بتوان او را احیا کرد. اما به خاطر داشته باشید که مرگ اجتناب‌ناپذیر است، و اگر جادو بتواند تمام بیماری‌ها و دردها را درمان کند، همه در سلامت کامل خواهندبود. این چه اثری بر جهان شما و شخصیت‌های فرعی‌تان خواهد گذاشت؟ آیا همه جاویدان خواهند بود؟ آیا هیچ کهنه‌سرباز تک‌چشم، هیچ فرد جذامی یا هیچ انسان قطع عضوی وجود نخواهد داشت؟ آیا همه بدون زخم می‌مانند، و داستان‌ها و خاطرات پشت آن زخم‌ها هم مثل خود زخم‌ها پاک و فراموش می‌شوند؟ بیماری‌های مزمن، مانند آرتروز و زوال عقل، برای درمان شدن باید به چیزی بیشتر از یک معجون ساده نیاز داشته باشند.

این‌ها فقط راهنما هستند! نکات بالا، بازتاب یک نگاه عملی به درمان جادویی در یک دنیای خیالی اند. اما همه می‌دانیم که فانتزی نیازی به عملی بودن ندارد. شما می‌توانید تمام این نکات را کنار بگذارید و سیستم درمانی مخصوص خود را برای جهان خودتان طراحی کنید.

ترکیب کردن اَشکال درمان پزشکی عادی با جادو، می‌تواند به جهان شما عمق ببخشد و شکل دیگری از درمان را در کنار جادو ارایه دهد. در زیر تعدادی نقش مکمل عالی برای درمان جادویی آورده شده‌است.

• گیاه‌شناسان(Herbalists)

متخصصان گیاهان و خواص درمانی آن‌ها. گیاه‌شناسان نخستین پزشکان بودند، و معجون‌های ترکیبی ساخته‌شده توسط یک گیاه‌شناس ماهر می‌توانند به عنوان یک داروی موثر و پیشرفته در یک محیط قرون وسطایی شناخته شده باشند. حتی امروزه هم بسیاری از داروهای پراستفاده از گیاهان به‌دست می‌آیند.

• کیمیاگران(Alchemists) 

شاید کیمیاگران چندان شبیه پزشک به‌نظر نرسند؛ با این وجود، کیمیاگری پیش‌زمینه شیمی مدرن و پزشکی است. کیمیاگران بر روی طب « آلوپاتیک » ( استفاده از مواد معدنی برای درمان بیماری) تمرکز داشتند. آن‌ها سازندگان معجون‌های غیرجادویی یا داروهای نیروبخش شما خواهند بود. ‌آن‌ها هم‌چنین شیادهای خوبی از آب درمی‌آیند!

• عطارها یا دواگرها (Apothecaries)

داروسازان دنیای قدیم. دواگرها باید مغازه‌ای داشته باشند که پادزهرها و داروهای گیاهی و معدنی/ شیمیایی و همین طور وسایلی همچون دستگاه‌های تقطیر، بطری‌ها، دیگ‌ها و باندهای زخم‌بندی به فراوانی در آن موجود باشند. با وجود آن‌که یک عطار باید دانشی معادل یک داروساز امروزی داشته‌ باشند، لزوما نیازی نیست که خودش درمانگر باشد.